Laat uw stem horen! Teken de petitie nu!
24 februari 2026 – De EU wil een fonds oprichten dat reis- en abortuskosten betaalt voor vrouwen die naar een andere EU-lidstaat reizen om daar een abortus te laten uitvoeren. Tegen dit onzalige plan is een Europese handtekeningenactie gestart. De actie sluit morgen, 25 februari — dus teken vandaag nog via deze link.
Op 17 december 2025 heeft het Europees Parlement een resolutie aangenomen waarin de Europese Commissie wordt opgeroepen een door de EU gefinancierd systeem op te zetten om reiskosten en abortusprocedures te betalen voor vrouwen die vanuit EU-landen willen reizen naar andere lidstaten met een liberalere abortuswetgeving dan hun eigen land. Deze resolutie vloeit voort uit het zogenaamde Europees burgerinitiatief My Voice, My Choice, ondersteund door de International Planned Parenthood Federation (IPPF). Op 25 februari zullen de EU-commissarissen, onder wie Wopke Hoekstra, zich hierover uitspreken.
Indien deze koers wordt gevolgd, betekent dit dat publieke middelen worden ingezet om de beëindiging van ongeboren menselijk leven over de grenzen heen te faciliteren en nationale beschermingswetten te omzeilen. Gezien de huidige wetgeving ligt het voor de hand dat Nederland, waar abortus wettelijk mogelijk is tot 22 weken zwangerschap, een van de voornaamste bestemmingen zal worden voor deze goddeloze praktijk.
Wat tegen de natuurwet ingaat, kan door geen menselijke wet rechtmatig worden gemaakt.
Het menselijk leven ontleent zijn waardigheid niet aan erkenning door de staat, maar aan zijn oorsprong in God. Volgens de klassieke leer van de lex naturalis, de natuurwet, is het eerste beginsel van het morele handelen dat het goede moet worden gedaan en het kwade vermeden. Deze natuurwet is geen menselijke afspraak, maar een deelname van het redelijk schepsel aan de eeuwige wet van God, de lex aeterna. Tot het eerste en meest fundamentele natuurlijke goed behoort het behoud van onschuldig menselijk leven. Daarom staat het leven niet ter beschikking van menselijke willekeur of politieke besluitvorming. De staat schept dit recht niet, maar behoort het te erkennen en te beschermen. Het opzettelijk doden van een onschuldige is dan ook geen louter politieke kwestie, maar een daad die in zichzelf ongeordend is, een intrinsiek kwaad, dat wil zeggen: een handeling die naar haar aard nooit gerechtvaardigd kan worden door omstandigheden, bedoelingen of wettelijke goedkeuring.
Wanneer het beëindigen van ongeboren leven wordt voorgesteld als een door instellingen te waarborgen recht, wordt de orde van recht en gerechtigheid omgekeerd. Want wat door God als fundamenteel goed in de menselijke natuur is gegrond het recht om te leven kan niet door menselijk gezag worden opgeheven of herdefinieerd. Geen positieve wet, geen meerderheid en geen politieke structuur kan het morele karakter van een daad veranderen. Het doden van een weerloos en onschuldig mens blijft onrecht, ook wanneer het door menselijke wetgeving wordt toegestaan of publiek wordt gefaciliteerd.