Felix, die aanvankelijk Hugo heette en in Frankrijk uit het koninklijke geslacht der Valois stamde, verlangde reeds vanaf zijn jeugd naar de eenzaamheid om zich aan de hemelse beschouwing te wijden. Nadat hij priester was geworden, trok hij zich terug in de woestijn, waar hij enige jaren met de H. Johannes van Matha leefde. Beiden begaven zich, door een engel namens God aangespoord, naar Rome. Daar verkregen zij van paus Innocentius III, die eveneens een hemelse ingeving had ontvangen, de goedkeuring van een nieuwe orde tot vrijkoping van gevangenen. De paus gaf deze orde de naam van de Allerheiligste Drie-eenheid, naar het witte kloosterkleed met het tweekleurige kruis dat door een engel was aangewezen. Weldra bouwden zij in het bisdom Meaux, op een plaats die Cerfroid werd genoemd, het eerste klooster van de orde. Daar ontving Felix een bijzondere gunst van de Heilige Maagd Maria, die hij midden in het koor aantrof, gekleed in het gewaad van de orde met het kruis. Hoogbejaard en rijk aan verdiensten ontsliep hij in de Heer in het jaar 1212.
H. Felix van Valois
De bijnaam Van Valois werd aan deze heilige volgens sommigen gegeven omdat hij tot de koninklijke tak van het huis Valois in Frankrijk behoorde; volgens anderen echter omdat hij afkomstig was uit de landstreek Valois. De heilige werd in 1127 geboren en deed, toen hij volwassen was geworden, afstand van zijn aanzienlijke bezittingen. Hij trok zich terug in een uitgestrekt woud, Cerfroi genaamd, in het bisdom Meaux. Daar, afgezonderd van de wereld en haar schaduwen en schijnbeelden, die haar verblinde aanhangers zo grof misleiden, vond hij zijn vreugde in God en in de eenzaamheid. Hij legde zich erop toe zijn eigen hart te zuiveren, te hervormen en te beheersen, en alleen voor zijn Schepper te leven. In de rust en de vrede van deze stille afzondering liet hij anderen zich vermaken met de ijdele droombeelden van eerzucht en genieten van de bedrieglijke voorstellingen der verbeelding en de vleierijen der zinnen. Zelf gaf hij zich over aan de hemelse vreugden van de heilige beschouwing, die zijn ziel boven alle geschapen dingen verhief, en aan de strengste boetedoeningen. Deze waren alleen aan God bekend, maar werden hem door vurigheid, liefde en berouw zoeter dan de vermaken van het toneel. De godvruchtige kluizenaar dacht aan niets anders dan in de verborgenheid van deze stille afzondering te sterven, toen de goddelijke Voorzienigheid hem daaruit riep om hem tot een groot werktuig te maken ter bevordering van Gods eer onder de mensen.
De H. Johannes van Matha, een jonge edelman uit Provence en doctor in de godgeleerdheid, die kort tevoren priester was gewijd, had veel vernomen over de wonderbare heiligheid van de kluizenaar van Cerfroi. Hij zocht hem daarom in zijn eenzaamheid op en stelde zich onder zijn leiding. Felix bemerkte spoedig dat zijn nieuwe gast geenszins een beginner was in de oefeningen van het geestelijk leven. Het valt niet te beschrijven met welke vurigheid deze beide dienaren Gods zich toelegden op de beoefening van alle deugden. Hun vasten en nachtwaken gingen de krachten te boven van hen die zich niet door langdurige gewoonte aan zulke buitengewone verstervingen hadden gewend. Gebed en beschouwing waren hun gewone bezigheden, en al hun gesprekken strekten ertoe elkander tot een steeds vuriger liefde tot God aan te sporen. Na enige tijd legde de H. Johannes aan zijn metgezel het plan voor om een religieuze orde te stichten voor de vrijkoping van gevangenen, een voornemen waartoe hij bij het opdragen van zijn eerste Heilige Mis was geïnspireerd. Felix, hoewel reeds zeventig jaar oud, bood zich onmiddellijk aan om alles te doen en te lijden wat het God mocht behagen van hem te verlangen bij de uitvoering van zulk een liefdewerk. Zij besloten de hemel te raadplegen door gedurende drie dagen hun vasten en gebeden te verdubbelen. Daarna namen zij zich voor de goedkeuring van de Heilige Stoel te vragen en ondernamen zij samen, midden in de winter, een strenge pelgrimstocht naar Rome, waar zij in januari 1198 aankwamen.
Innocentius III, die kort tevoren de Stoel van de H. Petrus had bestegen, las de aanbevelingsbrieven die de bisschop van Parijs ten gunste van hen had geschreven. Hij ontving hen alsof zij twee door God gezonden engelen waren en verschafte hun onderdak in zijn eigen paleis. Na vele audiënties en verscheidene beraadslagingen met zijn kardinalen en prelaten, en nadat hij God door gebed en vasten had geraadpleegd, raakte de paus ervan overtuigd dat de beide kluizenaars door de Heilige Geest werden geleid. Hij verleende zijn plechtige goedkeuring aan een nieuwe religieuze instelling, die hij de naam van de Allerheiligste Drie-eenheid wilde geven, en benoemde de H. Johannes van Matha tot algemeen overste. Eudes van Sully, bisschop van Parijs, en de abt van Sint-Victor kregen van hem de opdracht een regel of constituties op te stellen, waarvan zij het ontwerp reeds hadden voorbereid. Deze werden op 17 december van hetzelfde jaar door de paus bekrachtigd. De heilige stichters, die een tweede reis naar Rome hadden ondernomen om hun regel aan de paus voor te leggen, keerden met de bevestiging daarvan naar Frankrijk terug en werden overal met bijval en zegeningen ontvangen. Koning Filips Augustus gaf toestemming voor de vestiging van hun orde in Frankrijk en bevorderde haar door zijn vrijgevigheid. Margaretha van Blois schonk hun twintig morgen bosgrond, waarop hun kluizenarij gelegen was, benevens andere giften. Zij bouwden het klooster van Cerfroi, ongeveer een mijl van hun vroegere kluizenaarscellen, dat het moederhuis en voornaamste klooster van de orde werd. Binnen veertig jaar was deze orde zozeer gegroeid dat zij zeshonderd kloosters bezat.
Toen de H. Johannes genoodzaakt was naar Rome te gaan om daar zijn orde te vestigen bij de kerk van Sint-Thomas della Navicella op de Caeliusheuvel, werd de leiding van de nieuwe kloosters die in Frankrijk waren opgericht aan de H. Felix overgelaten. Onder andere stichtte hij in Parijs een klooster bij de kerk van de H. Maturinus. Dit huis werd later ruimer herbouwd door Robert Gaguin, de geleerde en beroemde generaal-overste van deze orde, die in 1501 overleed. De H. Johannes bracht, na twee reizen naar Barbarije, de laatste twee jaren van zijn leven in Rome door, waar hij op 21 december 1213 stierf. De H. Felix stierf in zijn eenzaamheid te Cerfroi, een jaar en ongeveer zes weken vóór hem, op 4 november 1212, in de leeftijd van vijfentachtig jaar en enige maanden. Er wordt verhaald dat hij kort vóór zijn dood, toen hij vóór de anderen naar het koor kwam om de Metten te bidden, daar de Heilige Maagd zag, omgeven door een schare hemelse geesten die het goddelijk officie zongen. Dit visioen wordt dikwijls op afbeeldingen van deze heilige voorgesteld. Volgens de bestendige overlevering van de orde werden beide stichters in 1260 door een bul van paus Urbanus IV heilig verklaard, hoewel deze bul nergens meer voorhanden is. Dat het feest van de H. Felix reeds in 1219 in het gehele bisdom Meaux werd gevierd, wordt bewezen door een authentieke akte die door Du Plessis is aangehaald. Paus Alexander VII verklaarde in 1666 dat zijn verering van onheuglijke tijden dateerde. Paus Innocentius XI verplaatste in 1679 het feest van de H. Johannes naar 8 februari en dat van de H. Felix naar 20 november.Bron: Alban Butler (1710–1773), The Lives of the Fathers, Martyrs, and Other Principal Saints, uitgave 1866.